Inspirations by Dries Van Noten

Dries Van Noten - Inspirations: Louvre / Les Arts Décoratifs (01/03/2014 – 02/11/2014)

image-4P1100190P1100305P1100185P1100287P1100179P1100234P1100238P1100197P1100206P1100208image-2


Dries Van Noten in het Louvre: als zelfverklaarde connaisseur mocht ik dit niet missen. En het is me gelukt… op de valreep ben ik in Parijs geraakt (op een doordeweekse donderdag in de novembervakantie). Dit is zo’n vakantie die we doorgaans niet met zonnecrème associëren, tenzij je een charter richting de Caraïben neemt. 


P1100274



Maar goed, november 2014 had wel degelijk iets Caraïbisch… Let’s praise the Americans for Global Warming. Rond het middaguur klom het Parijse kwik tot voorbij de 23 graden… en dan is het zalig toeven aan het Louvre. De tuinen van Les Tuilleries zijn op zo’n dagen de hemel op aarde: stijlvolle Parisiennes en klunzige parvenus nestelen zich in de loungy zetels langs de waterpartijen. Dit is Parijs op z’n best. Vergeet je niet in te smeren!


 

Het Musée des Arts Décoratifs maakt deel uit van het Louvre en zo wurm ik mezelf doorheen de Aziatische mensenmassa die rond de glazen piramide samentroept. Het heeft wel iets: de stokkerigste wereldburgers bezitten het hipste spul… ze houden allemaal hun iPads, iPhones, iPods en ook hun saaiere Nikon-toestellen in aanslag.



P1100308



Zelf heb ik weinig toe te voegen aan deze uitingen van Zuid-Koreaanse hightech en daarom probeer ik zoveel mogelijk uit beeld te blijven. Ineens verneem ik dat le créateur belge niet in de piramide wordt gelauwerd: le Musée des Arts Décoratifs blijkt een afgescheiden faculteit te zijn en huist in de aanpalende Rue de Rivoli. 



Hier is de sfeer discreter en helemaal niet zo toeristisch: dit is een museum voor de crème van de Bohémien-Chique onder de Parijzenaars, met iets meer nadruk op Chique dan op Bohémien, dat wel. Het gaat hier tenslotte om een modegod die peperdure stukken ontwerpt... én hij verkoopt zijn designer pieces ook in deze dure buurt, aan de overkant van de Seine... (zijn Parijse boetiek bevindt zich op de Quai Malaquais, vlakbij de historisch-artistieke Quai Voltaire).















Van het hel zonlicht in deze Indian Summer kom ik in een verduisterd museum terecht… dit lijkt wel een sacraal moment en draagt bij aan de mythe Dries Van Noten. Een deel van de bezoekers van deze expo blijken vaste klanten van de boetiek te zijn: Parijse fashionista’s tussen pakweg 19 en 99.  



De ontwerpen van Van Noten zijn van een hogere orde… ze overstijgen de gangbare labels, ze overtroeven voorbijgaande fenomenen als streetstyle en alles wat wij modetrends noemen. 


image-4


De tentoonstelling heeft het over zijn inspiratie. Zijn bronnen zijn veelvuldig en veelzijdig. Je wandelt hier langs de hersenkronkels van een mode-genie. Zijn ingevingen komen uit de artistieke wereld en aanverwante ‘stromingen', uit andere continenten… én ook van andere couturiers. Niet dat Van Noten ooit een andere ontwerper heeft nageaapt. Zo nu en dan laat hij zich wel ‘aansteken' door het oeuvre van andere modegoden.




De energie die kunstwerken uitstralen werkt nu eenmaal aanstekelijk. Zo’n kunstwerk kan een schilderij zijn, maar even goed een kledingstuk van een andere designer… of een Creatie van de Natuur. Kopiëren doet hij nooit, maar de ‘bronnen' zetten wel een creatief proces in gang, ergens heel diep in zijn esprit de créateur… uiteindelijk heeft niemand anders een 'Dries Van Noten’ in z’n vingers.






It is creativity in all its glory. Bringing together all of the arts without any hierarchy; championing the creative process and the force between the artwork and clothes.

(Suzy Menkes, The New York Times)


En wie ben ik om Suzy Menkes tegen te spreken? Je merkt hier inderdaad geen pikorde tussen kunstenaars en designers. Klopt, maar misschien mocht ze het nog iets straffer formuleren: in dit instituut behoren modeontwerpers tot de allerhoogste rang. Het lijkt wel alsof mode de andere kunstvormen overschaduwt.



Een heel bijzondere inspiratie komt van de schilder Francis Bacon: Dries Van Noten heeft het zelf over de energie die van deze schilderijen afspat, letterlijk…. Francis Bacon gooide verf op het canvas en gaf pas daarna vorm aan de subjecten (en hij ging er alleen mee door als het van bij de eerste ‘worp’ goed zat).  


Deze expo sleurt het publiek mee op een rollercoaster van kunst, mode en creatieve vormgeving. Je loopt plechtstatig langs 400 items, glorieus, bovenaards en dit allemaal in het halfduister… ik bleef het allemaal in me opnemen, als een spons. 

En plots had ik de buitenlucht nodig (of zonlicht). Ik voelde me geradbraakt, in positieve zin, echt wel. Het was zo'n overweldigend gevoel dat ik het niet meteen kon benoemen. Een paar minuten later liep ik met een gerust hart door de Rue de Rivoli om een plaatsje in de zon te zoeken. Leuk te weten dat dit geen definitief afscheid is… vanaf 13 februari kunnen we opnieuw van Dries Van Noten en zijn kleurrijke brainwaves genieten. In zijn eigen thuishaven dan nog wel… to be continued at MOMU.


© Veerle Beirnaert